Vriendschap

Veel, heel veel verdriet gekend de afgelopen periode. Dit verdriet ook gedeeld hier op mijn blog en hierop zulke lieve reacties mogen ontvangen…dit heeft mij zoveel goed gedaan, mijn dank is dan ook heel groot. Tijd heelt alle wonden wordt er wel gezegd en ik geloof echt dat dit waar is. Het gaat een stuk beter met me, uiteindelijk kom ik ook hier weer sterker uit, zeker met de onvoorwaardelijke steun van mijn man.

Op mijn weg maak ik soms gebruik van inspiratiekaarten met spreuken om bij stil te staan. Mijn Happinez inspiratiekaart van vorige week: Ik ga nu werk maken van relaties die ik al te lang heb verwaarloosd.

Hier heb ik zeker iets mee gedaan, afgelopen woensdag bij twee vriendinnen en kop thee gedronken, na een lange tijd weer even bijgekletst en dat voelde zo goed, heerlijk. Komende week staan weer twee afspraken gepland, ook hier kijk ik naar uit. Van mijn oude schoolvriendin ontving ik de uitnodiging om samen te gaan lunchen (Misschien was zij ook wel geïnspireerd door de kaart?)

En ik wil met nog veel meer vriendinnen afspreken en ga dat ook zeer zeker doen, vriendschap is belangrijk in het leven.

Als laatste wil ik nog iets delen. Jaren geleden heb ik een workshop gevolgd bij Esther Kreukniet van de Schijfclub, zelf ben ik nooit verder gekomen dan mijn blog maar twee andere dames hebben inmiddels daadwerkelijk een boek uitgegeven. Als eerste was Laura Bellai aan de beurt met Rokkie, is de succesvolle zakenvrouw Rocky in een rokkie? Laura is ondernemer, moeder en echtgenote en hoe zij al deze zaken zo goed kan combineren legt zijn uit in haar boek.



Afgelopen zaterdag ontving Nanda Broer uit handen van thrillerschrijfster Judith Visser haar boek Wensmoeder. Wensmoeder is het openhartige verhaal van Nanda die er alles aan deed om een kind te krijgen en alle vooroordelen en obstakels die zij hierbij uit de weg wil ruimen.

Met de billen bloot

Vorig jaar om deze tijd heb ik bekend gemaakt dat ik graag styliste wilde worden. Naast heel veel succeswensen ook diverse goede tips mogen ontvangen. Velen adviseerden mij om toch vooral een opleiding te gaan volgen. Aangezien ik altijd open sta voor advies heb ik dit ook deze keer ter harte genomen. Het afgelopen jaar heel wat uurtjes studerend doorgebracht, heel wat af getekend, heel wat afgereisd, want al die studielocaties zijn toch niet echt naast de deur en vooral ook heel veel leuke en lieve medestudenten mogen ontmoeten. En wat heb ik veel geleerd. Van kind af al met wonen, stylen en decoreren bezig geweest, gewoon mijn ding, het ging gewoon van zelf. Als slagroom op de taart zelfs een eigen woonwinkel gehad.

Diverse certificaten heb ik inmiddels gehaald. En nu? Nu ben ik eigenlijk vooral heel erg onzeker geworden. Dingen die ik destijds gewoon deed moeten nu volledig onderbouwd worden en dit zit mijn creatieve ik behoorlijk in de weg. “Waar moet dit vaasje staan?”, als ik ergens binnen kwam, wist ik het meteen. Nu eerst maar eens alles opmeten, tekeningen maken, 1e situatie, 2e situatie….…….echt creatief ben ik niet meer bezig en dat was eigenlijk wel mijn intentie……

Woonbladen? Ik verslond werkelijk alle woonbladen die er maar bestonden. Geen boekhandel kon ik voorbij lopen om dat maar vooral te speuren naar de meest nieuwe en mooiste exemplaren. Ieder nieuw exemplaar valt nu keurig door de brievenbus, vakliteratuur, studiemateriaal….En nu? Nu ligt er vooral een enorme stapel op me te wachten, een te hoge stapel om eerlijk te zijn…

Inspiratie? Het is inmiddels ver te zoeken. Waar ik vroeger ergens binnen kwam wist ik binnen enkele ogenblikken hoe en wat? En nu? Nu sla ik dicht…..

En nu? Nu ben inmiddels al 20 jaar boekhoudster, een vak waar ik werkelijk gewoon echt goed in ben, dat durf ik echt wel over mezelf te zeggen omdat het gewoon zo is. Zit het misschien daar in? Maar wonen, stylen en decoreren doe ik zelfs al langer en waarom durf ik dit op dat gebied ook niet gewoon over mezelf te zeggen…..

Adviezen, hoe goed bedoeld ook, soms moet je ze maar gewoon naast je neerleggen, gezond verstand, volgens mij het je daar gewoon veel meer aan. Je hebt iets in je of niet!
Maar naast boekhoudster mag ik me nu ook interieurontwerpster en kleuradviseuse noemen, dat dan weer wel!

Verdriet

De winter is gewoon niet mijn tijd van het jaar. De afgelopen jaren is me dat wel duidelijk geworden. Met een winter die dan al vroeg begint en nog steeds voortduurt kan ik wel zeggen dat ik het dan niet makkelijk heb, en zo velen met mij.

Helaas ook nog familieperikelen en ja dan is zelfs mijn blogplezier verdwenen, had dit nimmer nooit niet verwacht omdat het bloggen me juist een heel veel plezier gaf. Mijn familie pestte me daar zelfs wel eens mee. Het kleine stukje familie dat mij nu nog rest was gelukkig dit deel van de familie en hopelijk kunnen ze me binnenkort wel weer gaan pesten….

Van een ander stuk van de familie heb ik afgelopen tijd echter afscheid moeten nemen. Mijn oma van 89 en mijn oom van 62 zijn overleden, de rest van mijn familie heeft aangeven geen contact meer met mij te willen en dit doet zo vreselijk veel pijn. Vele leugens zijn over mij de revue gepasseerd en dat doet dan misschien nog wel veel meer pijn…

Zelf iemand gekwetst, mijn gezondheid die me op het moment een beetje in de steek laat, gekwetst worden via mijn kinderen….het kon allemaal niet op afgelopen winter.

Het spijt me dat ik anderen die in deze periode ook hulp nodig hadden gepasseerd heb, te druk met mijzelf heb ik hun roep om hulp gewoonweg niet gehoord.

Ben op weg om een en ander een plekje te geven om het achter me te kunnen laten maar door vorstschade (van die nare winter) zitten er nog wel wat gaten in de weg.

Hoe gaat het nu met je? Hoe voel je je? Vragen die Facebook aan mij stelt als ik inlog. Ik log vaak in, ben gewoon Facebook verslaafd. Als je me niet meer kunt vinden? Ik ben daar! Niet goed, ik weet het, maar wonende in een buitengebied en werkende als thuiswerkster heb ik niet veel contacten. De laatste tijd heel veel posten geschreven maar niet gepost.

Kerst 2012

Dankbaar dat we wederom dit jaar weer met zijn allen bij elkaar zijn. Voor velen zo gewoon, zo normaal, voor mij ieder jaar meer bijzonder.

Zonder diepe dalen geen hoge toppen, al valt het niet altijd mee.

Gelukkig is iedereen afgelopen jaar weer een jaartje ouder geworden, maar niet voor iedereen ging dit vanzelf. Respect voor een ieder die het afgelopen jaar veel moeite heeft moeten doen voor zichzelf.

Als het je aan komt waaien, wel zo fijn, maar dan had je geen deel moeten uitmaken van onze familie. Zij komen er wel maar moeten er wel veel voor doen.

Zusterliefde, tussen mijn meiden zit het wel goed, ook al wonen zij niet meer bij elkaar. De andere zussen hebben er dit jaar iets meer voor moeten doen, maar ook hen is het gelukt.

Het leven is complex, moeilijk, maar met zijn allen geloof ik wel dat we de kracht hebben er te komen.

Lieve papa&mama, ook al zijn jullie er al zolang niet meer, jullie hebben een familie nagelaten die het wel red met elkaar! (of niet?)


Een zwaarmoedig mens...

Een zwaarmoedig mens...nee ik geloof niet dat ik dat ben. Iemand met gevoel? Dat zeer zeker wel. Wil hier dan echt niet alleen zwaarmoedige posten plaatsen, ik beloof dan ook beterschap in de toekomst. Beterschap na een laatste zwaarmoedige post. Mijn afgelopen verjaardag, de laatste dag van het vorige jaar weer zo met mijn neus op de feiten gedrukt. Zoveel lieve berichtjes, berichtjes van mijn Facebook- en Blog-vriendinnetjes...echter geen berichtjes van de familie van mijn moeder. Menig traan is dan ook gevloeid deze dag. Overwogen om dan toch zelf weer contact met hen op te nemen...toch besloten om dit niet te doen, na het ontvangen van zoveel lieve berichtjes kan het gewoon niet zo zijn dat ik een slecht mens ben. En mochten anderen dit wel denken, het zij zo, ik steek er geen energie meer in. (nu mijn verstand ook nog even...)

Val van de trap

Bont en blauw van mijn trapval van gisteren, mank lopend door de snee in mijn teen van de pedicure van afgelopen maandag, net terug van de Fysio die mijn kuit gedryneedled heeft en mijn Achillespees gelaserd, ja hoe zou ik me voelen Facebook?

Ben ik gewoon geen wintermens? Het kan. Is er meer aan de hand? Ik weet het niet. De komende tijd ga ik meer tijd aan mezelf besteden.

Een reactie geven lukt op deze post even niet. Wil je toch een reactie geven, dit kan uiteraard via mijn mailadres: cleertouwer@live.nl

Opdracht 1 – Containerproject

Op mijn andere blog een nieuwe post geplaatst: van tot (t)huis.

A long time ago

Alweer lang geleden was ik hier, hier op mijn eigen blog maar ook op de blogs die ik volg. In mijn leven gebeurde echter genoeg. Geen zaken echter die ik hier wil delen. Maar vergeten ben ik het bloggen niet en wil dit dan ook weer graag gaan oppakken.

Naast mijn deur genoeg lichtjes in de duisternis, het gaat wel weer goedkomen!

Even verdrietig

Geen posten meer geschreven, ben een van nature positief mens en dat wil ik dan ook graag uitdragen op mijn blog. Al eerder aan het einde van het jaar minder gepost. Terwijl ik voor mijn idee toch echt een seizoenen mens ben, denk ik dat toch de maand november niet mijn favoriet is.

Meewerken bij Sanoma heeft mij geleerd dat ik dat daar een hoog achter de ellebooggehalte heerst. Dacht daar vroeger anders over maar de realiteit bewees echter anders…(bij de lancering van het bewuste magazine een dame op het podium die ongegeneerd haar eigen pagina als mooiste betitelde)

Na het overlijden van mijn ouders beloofden mijn zussen en ik elkaar toch vooral trouw te blijven, wist niet dat dit nog wel eens heel moeilijk kon worden…(het leven gaat door, mensen veranderen)

Ik ontmoette een dame die voor veel geld een fotorapportage van haar huis liet maken in de hoop in een blad gepubliceerd te worden, en jawel gelukt…(echt waar)

Meer kleine dingen volgden die mij geen goed gevoel gaven. Ligt er eraan dat ik het op het moment te druk heb, te druk om ook de leuke dingen te zien…

Waarschijnlijk zijn er ook genoeg leuke dingen gebeurd maar deze werden zo overschaduwd door de niet leuke dat ik ze niet echt bewust heb meegemaakt. November zal mijn maand wel gewoon niet zijn…