Kutzooi

De titel zegt genoeg, je kunt nog stoppen met lezen. Gisteravond twitterde ik oprecht gelukkig: Gelukkig terugkijkend op een dag zon, crossend in mijn cabrio langs het strand en maar liefst 3 woonboeken doorgebladerd op de boot! Ik voelde me goed, fijn en gelukkig. Later op de avond nog even Facebook checken: wie, wat waar, gluren in het leven van anderen en het liefste foto’s kijken. Een klap met de hamer: S.A. vind een foto leuk en daaronder de foto die ze leuk vond:

Met onderschrift: Mmmmm...weekend Dit kwam keihard aan, zij wel, zij genieten nu gewoon van het plekje van mijn ouders. Na vele omzwervingen hadden ze “hun” plekje gevonden, een plekje om tot rust te komen en dat hen niet gegund werd. Nu was mijn moeder geen lieve moeder, kon ze verrekte lelijk doen toch mis ik haar. En laat nu vandaag ook nog eens haar verjaardag zijn. Ze zou …eh…..? geworden zijn, Ik weet het niet eens meer, het doet er ook niet toe, ze wordt al jaren niet ouder dan 60…..

Gratis Therapie

Zo lang geen post geplaatst op deze blog en als ik er dan eentje plaats is het weer gelijk raak. Ik ben geraakt door de reacties. Reacties die me ook aan het denken gezet hebben. Pas op jezelf meis, ja inderdaad dat ben ik weer compleet vergeten. Ik heb geen therapeut meer nodig, ik heb jullie. Ik neem een stapje terug, probeer weer meer te genieten van het nu. Over mijn winkeltje denk ik achteraf, dat heb ik maar mooi gedaan. Maar heb ik er ook van genoten? Uiteraard soms wel maar het merendeel was ik gewoon keihard aan het werk, aan ’t overleven en dat wil ik nu niet weer bij mijn nieuwe uitdaging: Styling. Nu wil ik eigenlijk niemand bij naam noemen, want alle reacties hebben me geraakt, toch een uitzondering. Tanja heeft de vinger precies op de zere plek gelegd: mijn informatiehonger. Alles willen weten. Er zijn veel, misschien wel te veel stylisten aan het werk op het moment. Door deze concurrentiestrijd is het heel erg lastig om daar informatie weg te halen. Ik wil graag goed worden op mijn vakgebied, dat ben ik als boekhoudster en dat wil ik ook worden als styliste. De dochter van een vriendin is ook bezig met een stylistenopleiding. Zij wil graag de modekant op maar de opleiding is allround. Afgelopen maandag vroeg zij mij met welke programma’s ik werk. En ik? Ik wilde het niet vertellen. Alle moeite die ik gedaan heb om mijn info te verzamelen wilde ik gewoon niet weggeven. Dit zette me aan ’t denken. Ik had het namelijk ook bij de door mij gevoerde merken in mijn winkeltje. Destijds onbekende merken in Nederland en nu overal verkrijgbaar, het komt toch wel uit. En de volgende keer als ik haar zie? Dan vertel ik het haar gewoon! Want wat was ik daar zelf blij mee geweest. Dingen doen die je leuk vind in het leven, daar draait het toch om? Vandaag doe ik het gewoon: leuke dingen doen!!!

Stuiterbal

Ik lijk wel een stuiterbal op het moment, niet te stoppen…maar ook maar heen en weer, heen en weer…. Als sinds de geboorte van mijn jongste dochter heb ik mijn eigen administratiekantoor vanuit huis. Voor sommigen klanten werk ik vanuit huis, voor anderen werk ik op locatie. Uit en thuis, uit en thuis….Ik heb het er maar druk mee, maar haal nog steeds voldoening uit en mijn werk en kan mijn tijd ook zelf indelen. Fijn, maar daar wringt ook wel een beetje te schoen. Juist omdat ik mijn tijd zelf kan indelen denkt iedereen ook altijd maar dat er altijd wel even iets tussendoor kan, maar uiteindelijk moet mijn werk ook gewoon af. Voldoening door mijn werk maar ook frustratie omdat het dan niet zo ging als ik wilde…en het lijkt alsof ik altijd maar aan ’t werk ben. Naast mijn huidige werk ben ik ook druk met het opzetten van mijn nieuwe uitdaging: Nr 1 Styling. Superleuk om te doen! Wel druk (eigenlijk te druk) om naast mijn administratiekantoor te doen. Styliste worden houd meer in dan styling alleen, want hoe krijg je een leuk idee op papier zodat je dit duidelijk kunt maken aan anderen, kunt delen? Hoe maak je goede en mooie plattegronden, waar moet je op letten bij fotografie? En zo zijn er nog veel vragen. Een opleiding waarin alle aspecten van het vak styliste behandeld worden ben ik tot nog toe helaas niet tegengekomen. Uit het enorme cursusaanbod keuzes maken. Na afloop kan ik gelukkig vaak voldaan terugkijken op het feit dat ik weer veel geleerd heb maar ook zit er wel eens een mispoes tussen. Een cursus die niet alleen veel geld maar ook veel tijd gekost heeft zonder het gewenste resultaat. Gelukkig vind ik het superleuk om te doen maar makkelijk is anders. Een echte stuiterbal dus, heen en weer, werken, leren, zorgen voor twee dochters midden in de examentijd, zoveel te doen in zo weinig tijd….

Nr 1 Styling

De afgelopen tijd was in niet veel op Blogger te vinden. Te druk met het bouwen van mijn site. Bijna al mijn opleidingen tot styliste afgerond; ik ben er klaar voor: Nr 1 Styling

Showhome

Trots kan ik melden dat mijn andere blog van tot (t)huisvanaf vandaag van tot (t)huis is opgenomen op de mooie vernieuwde site van Showhome.

Neem eens een kijkje:
klikklik

Bloemen en Huisjes

Sinds kort hou ik twee blogs bij. Op van tot (t)huis plaats ik alle woongerelateerde zaken en hier mijn persoonlijke hersenspinsels.

Herstellende van een navelbreukoperatie kwam het afgelopen weekend mijn zus bij me op bezoek en ze nam een groot voorjaarsboeket voor me mee, helemaal in het wit, helemaal mijn smaak, echt prachtig en dit wil ik dan graag delen. Het voorjaar, ik kijk er naar uit, de tijd zal ons er brengen!

De titel van deze post is Bloemen en Huisjes. Het deel Bloemen staat hier, nieuwsgierig naar het deel Huisjes? Ga dan naar mijn andere blog:
van tot (t)huis

What’s in a name?

Soms wordt mijn man hier in de buurt aangesproken als mijnheer Leertouwer, met mijn achternaam dus. Hijzelf is niet zo heel sociaal in de buurt en zo langzamerhand leer ik juist steeds meer mensen kennen. Wij wonen samen, dus zijn we getrouwd, dit is ook echt zo, maar niet zo vanzelfsprekend als iedereen dat hier vind. Aangezien mijn naam Claudia Leertouwer is, kan het niet anders dan mijnheer Leertouwer zijn, een andere mogelijkheid is er hier niet.

Bij ons trouwen, alweer meer dan 16 jaar geleden, was het inderdaad nog heel erg gebruikelijk om de achternaam van je man aan te nemen. Dit deed ik, tot zijn spijt, echter niet. Na het ontbinden van mijn eerste huwelijk voelde er eigenlijk maar één ding goed, mijn eigen achternaam terug. Ik was niet nogmaals van plan mijn eigen identiteit aan de wilgen te hangen. Hiermee stelde ik hem teleur. Als pleister op de wonde beloofde ik hem na ons 12 ½ jaar jubileum dit alsnog te doen.

Na de geboorte van mijn jongste dochter (met zijn achternaam) startte ik mijn administratiekantoor. Ik werkte heel nauw samen met mijn vader, mijn achternaam was dus wel zo handig. Mijn tweede huwelijk was gelukkig een langer leven beschoren dan de eerste keer. Ons jubileum werd gehaald. Maar mijn naam veranderde ik niet.

Nu vind ik mijn achternaam vooral een eerbetoon aan mijn te jong overleden vader en geen haar op mijn hoofd die er nog over denkt om deze te veranderen.

En als klap op de vuurpijl heeft mijn oudste dochter haar achternaam ook in Leertouwer veranderd, wat had hij dat mooi gevonden.

What’s in a name? Een bekend gezegde, voor sommigen inderdaad niets maar voor mij o zo veel.