Even verdrietig

Geen posten meer geschreven, ben een van nature positief mens en dat wil ik dan ook graag uitdragen op mijn blog. Al eerder aan het einde van het jaar minder gepost. Terwijl ik voor mijn idee toch echt een seizoenen mens ben, denk ik dat toch de maand november niet mijn favoriet is.

Meewerken bij Sanoma heeft mij geleerd dat ik dat daar een hoog achter de ellebooggehalte heerst. Dacht daar vroeger anders over maar de realiteit bewees echter anders…(bij de lancering van het bewuste magazine een dame op het podium die ongegeneerd haar eigen pagina als mooiste betitelde)

Na het overlijden van mijn ouders beloofden mijn zussen en ik elkaar toch vooral trouw te blijven, wist niet dat dit nog wel eens heel moeilijk kon worden…(het leven gaat door, mensen veranderen)

Ik ontmoette een dame die voor veel geld een fotorapportage van haar huis liet maken in de hoop in een blad gepubliceerd te worden, en jawel gelukt…(echt waar)

Meer kleine dingen volgden die mij geen goed gevoel gaven. Ligt er eraan dat ik het op het moment te druk heb, te druk om ook de leuke dingen te zien…

Waarschijnlijk zijn er ook genoeg leuke dingen gebeurd maar deze werden zo overschaduwd door de niet leuke dat ik ze niet echt bewust heb meegemaakt. November zal mijn maand wel gewoon niet zijn…

Hartje Holland

Inmiddels is het alweer een poosje geleden dat ik mijn winkeltje in Oud-Beijerland gesloten heb. Soms kom ik nog wel eens een oude klant tegen want dan meestal in een leuk gesprekje resulteert. Vorige week vrijdag was weer eens zo’n moment. Deze ontmoeting vond echter niet zomaar ergens op straat plaats maar in een leuk winkeltje in Ouddorp, haar winkeltje! Wat bijzonder om te zien dat zij de stap heeft durven nemen om zelf een winkeltje te beginnen, Hartje Holland. Sommige van de door de destijds door mij gevoerde merken zijn nu daar te koop aangevuld met door haar zelf gemaakte artikelen. Heerlijk om even tussen te kunnen rondstruinen. Moe geworden van alle indrukken kreeg ik heerlijk iets te drinken in de heerlijke, achter de winkel gelegen, tuin waarin je ook van een High Tea kunt genieten.

Wat is nu belangrijk....

Veel plezier gehad op een feestje vorige week zaterdag. Mijn zwager werd 40 en dit werd met een bbq groots gevierd. Onverwachts hoge temperaturen, daar had mijn zus bij het uitkiezen van een mooie jurk niet op gerekend. Maar wat niemand ooit voor mogelijk had gehouden....zij heeft een jurk van mij aangedaan! Zelf was ik gekleed in mijn mooie Addy van de Krommenacker bij Steps. Voor het eerst sinds zo'n 20 jaar pas ik een confectiejurk, en wat voor een! Het neefje van mijn zwager was ook op het feest. Ademloos zei hij dat die mevrouw, ik dus, wel op een prinses leek. Zo'n compliment zal ik de rest van mijn leven niet meer krijgen.

De avond vorderde en ik raakte in gesprek met een bijzondere man. Sommige gesprekken hebben nu eenmaal iets, zijn passie voor het leven raakte mij. Toen wij naar huis gingen stond er een scootmobiel op de oprit van het huis. Bij een scootmobiel denk je al snel aan een minder valide persoon maar de buren van mijn zus zijn altijd in voor bijzondere vervoermiddelen, niets vreemd dus. De volgende dag evalueerde ik met zus het feest. Zij was zo dankbaar dat een van hun kennissen er nog bij had kunnen zijn (speciaal op zijn scootmobiel was het hem gelukt om langs te komen)....iemand die niet lang meer te leven had.....iemand die met een speciale passie over dit leven sprak....

Zo gewoon, zo bijzonder, een moment om weer even stil te staan bij het leven waarvan ik hoop dit nog lang te mogen meemaken maar dat helaas niet voor iedereen is weggelegd...

Foutje? Bedankt?

In 2000 zijn wij verhuist naar Goeree Overflakkee, een echt eiland, met eigen normen en waarden. Hiervan waren wij op de hoogte en wij waren zeer zeker bereid om ons aan de daar geldende cultuur aan te passen. Zo hoort het als "immigrant" is onze mening. "Een Overkanter" werden en worden wij op "ons" eiland genoemd, ook al wonen onze dochters inmiddels langer hier dan aan de overkant.

Inmiddels al 12 jaar wonende op dit eiland voelt het als ons thuis. Wij hebben ons zonder problemen aangepast, maar uiteraard niet met iedereen, dat kan gewoon niet, daar hebben de afgelopen 12 jaar niets aan veranderd. Dit heeft puur te maken met het feit dat wij sommigen standpunten van hier niet begrijpen. Niets menselijks is ons vreemd want naar ons inziens begrijpen de eilanders zelf het hier ook niet. Onderlinge ruzies zijn schering en inslag en de groep versplinterd steeds meer. De afgelopen jaren zijn er in de gemeente Middelharnis door geruzie onderling maar liefst 4 kerken bijgebouwd. Een van deze gebouwen bevind zich in de afrondende fase aan de andere kant van de dijk waar wij wonen, naaste buren dus. En daar wringt de schoen, bij een bouw hoort overlast, dat begrijpen wij ook wel. Maar in hoeverre is dit soort overlast normaal? Een keer een woord of gebaar van begrip hiervoor van de opdrachtgevers naar onze kant is tot op heden uit gebleven. Misschien heden ten dagen in onze maatschappij normaal? Voor ons niet, voor "hen" misschien wel? Maar zoals ik al eerder zij wij begrijpen "hen" helaas niet. Anders wordt het echter als de overlast schrikbarende vormen aanneemt. Een fout kan gemaakt worden, niets is menselijker, maar als een fout ons ernstige schade berokkend lijkt het ons dat je toch iets van je laat horen? Maar tot op heden is het stil....

Cadeautje gekregen

Musje heb ik leren kennen door haar mooie blog Wonen en Tuinieren met Musje. Een prachtig wit blog, een beetje in de Jeanne D’Arc Living stijl. Regelmatig hebben wij contact. Onze gezamenlijke hobby is magazines bekijken met name de Duitse Wohnen&Garten. Alweer een poosje geleden is zij samen met haar man op reis geweest naar Duitsland. Zij beloofde mij een paar magazines van daar mee te nemen. En dat heeft zij gedaan, maar liefst drie stuks! Drie hele vrolijke kleurrijke magazines die goed passen bij haar andere blog Musjes Kleurtjes.





Lieve Joke, dank je wel voor dit geweldige cadeau!!!

Nooit stil, nooit rust…

Inmiddels heb ik me er bij neergelegd, al verlang ik nog zo naar rust, een saai leven lukt me niet. Past dan misschien toch niet echt bij me? Naast het verdriet en de geboorte van onze mini’s in mijn eerdere posten gelukkig ook veel vreugde. Vakantie (ook al een post aan geweid), het slagen van jongste, haar verjaardag, altijd is er wel wat, leuke zaken om te vieren in het leven, fotowaardige momentjes.





Huizenmarkt op zijn gat? Nou niet voor studentenkamers. Ze heeft er heel wat voor moeten doen, bezichtigingen met meerdere gegadigden/concurenten tegelijk, misleidende praatjes van makelaars en dure inschrijfkosten hebben zijn vruchten afgeworpen. Oudste heeft het geluk gehad om een hele mooie studio met eigen keuken en badkamer te bemachtigen in een oud pand in Rotterdam. Nu kan ze heerlijk zelf aan de slag om er haar eigen paleisje van de maken.

Onze mini’s

Afgelopen voorjaar heeft Pip ons 5 kleine kittens gegeven. Wat een vreugde na het doodrijden van 2 van onze lievelingen. Met veel plezier hebben we het groter worden van de mini’s mogen volgen. Eerdere keer een stapje verder; de oogjes open, het rondscharrelen in de mand, de eerste keer uit de mand…tot de eerste keer zelf eten. Inmiddels zijn zij groot genoeg en vertrokken naar hun lieve baasjes. De tijd was er klaar voor want met 5 van de mormels was het maar wat druk.

Het gaat goed met Bono en de zusjes Liesje en Lotje. Zelf hebben we Boef en Rover gehouden. De juiste naam gekozen, want net 8 weken oud kwam Rover al met de eerste muis thuis…



Nog een foto zien? Neem een kijkje op mijn andere blog