Hoe gaat het nu met je? Hoe voel je je? Vragen die Facebook aan mij stelt als ik inlog. Ik log vaak in, ben gewoon Facebook verslaafd. Als je me niet meer kunt vinden? Ik ben daar! Niet goed, ik weet het, maar wonende in een buitengebied en werkende als thuiswerkster heb ik niet veel contacten. De laatste tijd heel veel posten geschreven maar niet gepost.

Kerst 2012

Dankbaar dat we wederom dit jaar weer met zijn allen bij elkaar zijn. Voor velen zo gewoon, zo normaal, voor mij ieder jaar meer bijzonder.

Zonder diepe dalen geen hoge toppen, al valt het niet altijd mee.

Gelukkig is iedereen afgelopen jaar weer een jaartje ouder geworden, maar niet voor iedereen ging dit vanzelf. Respect voor een ieder die het afgelopen jaar veel moeite heeft moeten doen voor zichzelf.

Als het je aan komt waaien, wel zo fijn, maar dan had je geen deel moeten uitmaken van onze familie. Zij komen er wel maar moeten er wel veel voor doen.

Zusterliefde, tussen mijn meiden zit het wel goed, ook al wonen zij niet meer bij elkaar. De andere zussen hebben er dit jaar iets meer voor moeten doen, maar ook hen is het gelukt.

Het leven is complex, moeilijk, maar met zijn allen geloof ik wel dat we de kracht hebben er te komen.

Lieve papa&mama, ook al zijn jullie er al zolang niet meer, jullie hebben een familie nagelaten die het wel red met elkaar! (of niet?)


Een zwaarmoedig mens...

Een zwaarmoedig mens...nee ik geloof niet dat ik dat ben. Iemand met gevoel? Dat zeer zeker wel. Wil hier dan echt niet alleen zwaarmoedige posten plaatsen, ik beloof dan ook beterschap in de toekomst. Beterschap na een laatste zwaarmoedige post. Mijn afgelopen verjaardag, de laatste dag van het vorige jaar weer zo met mijn neus op de feiten gedrukt. Zoveel lieve berichtjes, berichtjes van mijn Facebook- en Blog-vriendinnetjes...echter geen berichtjes van de familie van mijn moeder. Menig traan is dan ook gevloeid deze dag. Overwogen om dan toch zelf weer contact met hen op te nemen...toch besloten om dit niet te doen, na het ontvangen van zoveel lieve berichtjes kan het gewoon niet zo zijn dat ik een slecht mens ben. En mochten anderen dit wel denken, het zij zo, ik steek er geen energie meer in. (nu mijn verstand ook nog even...)

Val van de trap

Bont en blauw van mijn trapval van gisteren, mank lopend door de snee in mijn teen van de pedicure van afgelopen maandag, net terug van de Fysio die mijn kuit gedryneedled heeft en mijn Achillespees gelaserd, ja hoe zou ik me voelen Facebook?

Ben ik gewoon geen wintermens? Het kan. Is er meer aan de hand? Ik weet het niet. De komende tijd ga ik meer tijd aan mezelf besteden.

Een reactie geven lukt op deze post even niet. Wil je toch een reactie geven, dit kan uiteraard via mijn mailadres: cleertouwer@live.nl

Opdracht 1 – Containerproject

Op mijn andere blog een nieuwe post geplaatst: van tot (t)huis.

A long time ago

Alweer lang geleden was ik hier, hier op mijn eigen blog maar ook op de blogs die ik volg. In mijn leven gebeurde echter genoeg. Geen zaken echter die ik hier wil delen. Maar vergeten ben ik het bloggen niet en wil dit dan ook weer graag gaan oppakken.

Naast mijn deur genoeg lichtjes in de duisternis, het gaat wel weer goedkomen!

Even verdrietig

Geen posten meer geschreven, ben een van nature positief mens en dat wil ik dan ook graag uitdragen op mijn blog. Al eerder aan het einde van het jaar minder gepost. Terwijl ik voor mijn idee toch echt een seizoenen mens ben, denk ik dat toch de maand november niet mijn favoriet is.

Meewerken bij Sanoma heeft mij geleerd dat ik dat daar een hoog achter de ellebooggehalte heerst. Dacht daar vroeger anders over maar de realiteit bewees echter anders…(bij de lancering van het bewuste magazine een dame op het podium die ongegeneerd haar eigen pagina als mooiste betitelde)

Na het overlijden van mijn ouders beloofden mijn zussen en ik elkaar toch vooral trouw te blijven, wist niet dat dit nog wel eens heel moeilijk kon worden…(het leven gaat door, mensen veranderen)

Ik ontmoette een dame die voor veel geld een fotorapportage van haar huis liet maken in de hoop in een blad gepubliceerd te worden, en jawel gelukt…(echt waar)

Meer kleine dingen volgden die mij geen goed gevoel gaven. Ligt er eraan dat ik het op het moment te druk heb, te druk om ook de leuke dingen te zien…

Waarschijnlijk zijn er ook genoeg leuke dingen gebeurd maar deze werden zo overschaduwd door de niet leuke dat ik ze niet echt bewust heb meegemaakt. November zal mijn maand wel gewoon niet zijn…

Hartje Holland

Inmiddels is het alweer een poosje geleden dat ik mijn winkeltje in Oud-Beijerland gesloten heb. Soms kom ik nog wel eens een oude klant tegen want dan meestal in een leuk gesprekje resulteert. Vorige week vrijdag was weer eens zo’n moment. Deze ontmoeting vond echter niet zomaar ergens op straat plaats maar in een leuk winkeltje in Ouddorp, haar winkeltje! Wat bijzonder om te zien dat zij de stap heeft durven nemen om zelf een winkeltje te beginnen, Hartje Holland. Sommige van de door de destijds door mij gevoerde merken zijn nu daar te koop aangevuld met door haar zelf gemaakte artikelen. Heerlijk om even tussen te kunnen rondstruinen. Moe geworden van alle indrukken kreeg ik heerlijk iets te drinken in de heerlijke, achter de winkel gelegen, tuin waarin je ook van een High Tea kunt genieten.

Wat is nu belangrijk....

Veel plezier gehad op een feestje vorige week zaterdag. Mijn zwager werd 40 en dit werd met een bbq groots gevierd. Onverwachts hoge temperaturen, daar had mijn zus bij het uitkiezen van een mooie jurk niet op gerekend. Maar wat niemand ooit voor mogelijk had gehouden....zij heeft een jurk van mij aangedaan! Zelf was ik gekleed in mijn mooie Addy van de Krommenacker bij Steps. Voor het eerst sinds zo'n 20 jaar pas ik een confectiejurk, en wat voor een! Het neefje van mijn zwager was ook op het feest. Ademloos zei hij dat die mevrouw, ik dus, wel op een prinses leek. Zo'n compliment zal ik de rest van mijn leven niet meer krijgen.

De avond vorderde en ik raakte in gesprek met een bijzondere man. Sommige gesprekken hebben nu eenmaal iets, zijn passie voor het leven raakte mij. Toen wij naar huis gingen stond er een scootmobiel op de oprit van het huis. Bij een scootmobiel denk je al snel aan een minder valide persoon maar de buren van mijn zus zijn altijd in voor bijzondere vervoermiddelen, niets vreemd dus. De volgende dag evalueerde ik met zus het feest. Zij was zo dankbaar dat een van hun kennissen er nog bij had kunnen zijn (speciaal op zijn scootmobiel was het hem gelukt om langs te komen)....iemand die niet lang meer te leven had.....iemand die met een speciale passie over dit leven sprak....

Zo gewoon, zo bijzonder, een moment om weer even stil te staan bij het leven waarvan ik hoop dit nog lang te mogen meemaken maar dat helaas niet voor iedereen is weggelegd...

Foutje? Bedankt?

In 2000 zijn wij verhuist naar Goeree Overflakkee, een echt eiland, met eigen normen en waarden. Hiervan waren wij op de hoogte en wij waren zeer zeker bereid om ons aan de daar geldende cultuur aan te passen. Zo hoort het als "immigrant" is onze mening. "Een Overkanter" werden en worden wij op "ons" eiland genoemd, ook al wonen onze dochters inmiddels langer hier dan aan de overkant.

Inmiddels al 12 jaar wonende op dit eiland voelt het als ons thuis. Wij hebben ons zonder problemen aangepast, maar uiteraard niet met iedereen, dat kan gewoon niet, daar hebben de afgelopen 12 jaar niets aan veranderd. Dit heeft puur te maken met het feit dat wij sommigen standpunten van hier niet begrijpen. Niets menselijks is ons vreemd want naar ons inziens begrijpen de eilanders zelf het hier ook niet. Onderlinge ruzies zijn schering en inslag en de groep versplinterd steeds meer. De afgelopen jaren zijn er in de gemeente Middelharnis door geruzie onderling maar liefst 4 kerken bijgebouwd. Een van deze gebouwen bevind zich in de afrondende fase aan de andere kant van de dijk waar wij wonen, naaste buren dus. En daar wringt de schoen, bij een bouw hoort overlast, dat begrijpen wij ook wel. Maar in hoeverre is dit soort overlast normaal? Een keer een woord of gebaar van begrip hiervoor van de opdrachtgevers naar onze kant is tot op heden uit gebleven. Misschien heden ten dagen in onze maatschappij normaal? Voor ons niet, voor "hen" misschien wel? Maar zoals ik al eerder zij wij begrijpen "hen" helaas niet. Anders wordt het echter als de overlast schrikbarende vormen aanneemt. Een fout kan gemaakt worden, niets is menselijker, maar als een fout ons ernstige schade berokkend lijkt het ons dat je toch iets van je laat horen? Maar tot op heden is het stil....